13 Tips voor een killerweerstand

Ja, het is weer de tijd van het jaar. Maar nee, jij hoeft niet ziek te worden. Je kan griep- en coronavrij blijven, en zelfs die vervelende verkoudheid ontlopen. Hierbij 13 tips voor een killerweerstand.

Een lagere weerstand in de winter? 

Waarom word je eigenlijk sneller ziek in de herfst en winter? Waarom zien we op het moment zo veel zieken om ons heen en stijgen de coronabesmettingen?

Het is niet de kou die je ziek maakt, maar door koud weer verspreid een virus zich gemakkelijker. Koude lucht bevat minder vocht dan warme. Adem je een virus uit in droge, koude lucht, dan verdampen die druppels deels. Zo wordt het druppeltje klein genoeg om te zweven en kan het zich gemakkelijker verspreiden.

Ook zit je vanaf de herfst veel binnen, samen met grote groepen, met de ramen en deuren gesloten. Vaak zelfs met slechte ventilatie. Doordat er weinig frisse lucht binnen komt, krijgen bacteriën de kans zich te vermenigvuldigen. En virussen om zich te verspreiden. Jouw lichaam moet harder werken om gezond te blijven. Daarom is het handig als jij jouw weerstand helpt door de volgende tips toe te passen: 

1. Slaap

Dit zal ongetwijfeld niet als een verrassing komen. Maar dat maakt het niet minder waar. Allereerst: slaap genoeg! Je immuunsysteem heeft de nacht hard nodig om jouw lichaam te repareren. Ben je overdag moe? Ga dan eerder naar bed. Moe zijn is namelijk een kenmerk van een lage weerstand. Val je maar niet in slaap? Het kan helpen al vroeg in de avond alle schermen uit te zetten. Het blauwe licht stimuleert namelijk de aanmaak van cortisol (het stresshormoon) en verhindert de aanmaak van melatonine (het slaaphormoon). Dus, deze week even geen tv, oneindig gescroll op Facebook, maar heerlijk met een boek op de bank.

2. Beweging

Wat is het koud, no way dat ik naar buiten ga. Niet heel gek als je dit denkt, want die donkere grijze dagen zorgen ervoor dat jij het huis niet uit wilt. Maar frisse lucht is ontzettend goed voor je. En vooral ook: beweging. Wandel even een rondje, of trek jouw renschoenen aan. Natuurlijk kun je ook gewoon lekker warm naar de sportschool of thuis oefeningen doen. Maar zorg ervoor dat je fit blijft, of wordt. En ontloop zo de virussen en bacteriën. Let wel op, want té intensief sporten, dat heeft weer een averechts effect. Je Lichaam verbruikt immers veel te veel energie, waardoor er niks meer overblijft om je weerstand sterk te houden.

3. Eet gezond

Deze mag natuurlijk niet ontbreken in het rijtje. Let op wat je eet en vermijd suiker, overmatig alcohol gebruik en roken. Dit beïnvloedt jouw weerstand namelijk negatief. Gezonde, gevarieerde, voeding kan jouw weerstand juist een ontzettende boost geven. Zorg ervoor dat je voldoende vitaminen, mineralen, vezels en eiwitten binnenkrijgt en laat het ongezonde spul zoveel mogelijk achterwege.

Echte weerstandboosters zijn: rode paprika, broccoli, spinazie, zoete aardappel, knoflook, amandelen, citrusvruchten, blauwe bessen en havermout.

Inspiratie nodig voor lekkere, gezonde recepten? Deze gerechten verhogen je weerstand.

4. Supplementen

  • Je ontvangt weinig zonlicht in de winter, waardoor je vitamine D mist. Dit heeft weer invloed op jouw immuunsysteem. Gelukkig zijn er vitamine D supplementen die zullen bijdragen aan een betere weerstand.
  • Slik jij al zink? Onderzoek wijst uit dat dit helpt immuniteit te verhogen. Dit kan via supplementen of via voedingsmiddelen als sesam, pompoenpitten, linzen en kalkoen. Krijg jij, net als het overgrote deel van de onderzochte populatie, niet voldoende zink binnen? Dan ben je vatbaarder voor ziekten en infecties.
  • Probiotica, oftewel levende micro-organismen, oftewel levende bacteriën. Klinkt niet heel lekker hè. Maar heeft wel een positief effect op de gezondheid als je er genoeg van binnenkrijgt. Griekse yoghurt, augurken, Yakult en zuur vormen een goede bron van probiotica. Maar er zijn ook gewoon voedingssupplementen van. Lekker makkelijk.

    Pas wel op, te veel van iets is nooit goed.

Meer tips voor die killerweerstand:

5. Hygiëne

Sinds corona gaat er geen dag voorbij en je niet wordt herinnerd aan je hygiëne. Was je handen. Nies en hoest in je elleboog of zakdoek. En terecht ook, want telefoons, deurknoppen, roltrappen… Zo ongeveer alles wat je aanraakt, zit vol met bacteriën en kan een negatief effect hebben op je weerstand.

6. Verse gember en kurkuma

Gember en kurkuma doen wonderen! Het zijn natuurlijke sterkmakers en ontgifters en ook nog eens super lekker als thee. Wij zouden zeggen, ga binnenkort langs de Aziatische supermarkt en sla groot in.

Tip: voeg ook wat peper toe aan de verse kurkuma in je hete water. Dan wordt het beter opgenomen in je lichaam. En ja, ook dit is lekker.

7. Brandnetel

Brandnetel doet wonderen. Je wilt er niet in vallen, maar om te drinken als thee is het ideaal. Het is namelijk super gezond en bloed zuiverend. Ook bevat het ijzer en vitamine C. Deze smaak mag dus niet ontbreken in je theedoos.

8. Een slokje appelazijn

Begin de dag met een eetlepel appelzijn met water. Het heeft een hoge zuurgraad en doodt schimmels en bacteriën. Ook verhoogt het je stofwisseling en reguleert het je bloeddruk. Het geeft je veel energie en helpt je weerstand op te bouwen.

9. Koud douchen

Brr, nee, daar zit je eigenlijk niet op te wachten. Toch kan dit volgens gezondheidsexperts helpen je weerstand te ondersteunen. Door het koude water wordt je bloed namelijk effectiever naar belangrijke organen gepompt. Ook gaat je bloeddruk omlaag en je stofwisseling omhoog. Ben je een koukleum? Dan kun je ook de laatste paar seconden koud afdouchen.

10. Sla het nieuws over vandaag

Mensen die veel nieuws lezen en kijken, hebben meer angst en slapen slechter. Wat dus weer slecht is voor jouw weerstand. Dat blijkt uit onderzoek. Je hoeft dus niet elk uur weer op de hoogte te zijn van de nieuwste coronacijfers.

11. Bewust ademen

Zeker als je druk bent, is het nodig om te ontspannen. En het mooie is, ademen moet je toch. Door bewust, rustig en diep te ademen, kun je jouw stresshormoon direct laten dalen. Het kost je maar een paar minuutjes per dag.

Heb je hier wat hulp bij nodig? Ademhalingsoefeningen vind je op je smartwatch, je kan een app installeren, of even op Youtube zoeken.

12. Me-time

Zorg voor voldoende ontspanning. Je hebt momenten voor jezelf nodig. Lees een boek, reserveer een uitje naar de spa, maak een lange wandeling, luister muziek. Iedereen ontspant op een andere manier. Wanneer voel jij je echt ontspannen? Maak er tijd voor vrij. Het is noodzakelijk om geregeld af te schakelen, wil je jouw weerstand op peil houden.  

13. Werk aan je mindset

Wetenschappelijke studies tonen aan dat positieve emoties en gedachten het immuunsysteem versterken. Vriendelijkheid, dankbaarheid, compassie, verliefdheid, vreugde. Lachen helpt immers bij het verminderen van stresshormonen en helpt bij het aanmaken van natuurlijke afweercellen.

Waar ben jij dankbaar voor? Wat maakt jou gelukkig? Wat waardeer je in je werk, wat in jezelf? Door je hier actief mee bezig te houden, sta je positiever in het leven en maak je de kans dus kleiner om ziek te worden.


Verpleegkundig Specialist GGZ, Lia Jaeqx, is naast haar werk ook columnist. Ze schreef een column over de uitdagingen die komen kijken bij solliciteren als je zo ontzettend gewild bent!

Lees haar column. 

Maak kennis met… Lianne!

Hi allemaal, mijn naam is Lianne Visser, 24 jaar oud en woonachtig in Geleen.

Om te beginnen: ongelofelijk hoeveel zin ik heb in deze nieuwe uitdaging. Als je tijdens je eerste werkdag een grote bos bloemen in ontvangst mag nemen én een paar dagen later nog een kaart in de brievenbus krijgt, zegt dit in mijn ogen meer dan genoeg over het bedrijf en mijn nieuwe collega’s. Ik kan niet meer zeggen dan dat ik ontzettend blij ben dat ik bij dit team mag horen! 

Na een aantal jaren te hebben gewerkt als Human Resources Medewerker heb ik besloten om in 2019 te starten aan een nieuwe uitdaging. Door mijn passie voor kinderen en het gemis van persoonlijk contact met het hart voor de mens in mijn voorgaande werk, ben ik begonnen aan de opleiding Pedagogiek. Vanaf het begin van deze nieuwe uitdaging was de grote vraag voor mij in welke richting ik wilde gaan werken naast mijn studie. 

Hier ben ik dan. Een intermediair voor zorgprofessionals waarbij betrokkenheid, mensgerichtheid en empathie centraal staan. Naar mijn mening kon ik geen betere combinatie van mijn werkervaring en de huidige opleiding Pedagogiek vinden. 

Doordat ik zelf niet altijd op de juiste plek heb gezeten hoop ik als Recruiter niet alleen de beste mensen te vinden voor Be Well, maar ook de leukste baan voor de zorgprofessional. In mijn ogen is het belangrijk om overal waar je bent en in alles wat je doet gelukkig te zijn. 

Buiten studeren en werken, geniet ik voornamelijk van de momenten met vriendinnen, familie en mijn katten. Ondanks mijn jonge leeftijd, ben ik een echte huismus en vind ik het heerlijk om een avondje niks te doen. 

Ik hoop jullie snel te spreken. Mochten er vragen zijn, ik ben te bereiken op 06-28514510.

Zorg(en) in coronatijd

Hoe was de sfeer in het ziekenhuis toen corona begon? En hoe ga je ermee om als de familieleden van terminale patiënten niet meer op bezoek mogen komen? Verpleegkundige, Tamara Haagmans, stond constant tussen twee vuren in. Ze vertelt over haar ervaring in de zorg in coronatijd.  

Geen bescherming en paniek
“Collega’s liepen huilend over de afdeling, ze waren bang. Ja, zodra de eerste besmette mensen het ziekenhuis binnenstroomden, veranderde de sfeer aanzienlijk. Er was in die tijd nog niet veel bekend over corona, behalve de verhalen uit China. Er begon paniek te heersen. Filmpjes werden rondgestuurd van zorgmedewerkers uit Iran, die overleden aan de gevolgen van Covid-19. Niet bepaald geruststellend natuurlijk. Sommige medewerkers durfden dan ook niet meer naar de patiënten te gaan. Al helemaal niet, omdat er niet genoeg beschermingsmiddelen waren. Op een gegeven moment moest ik dan ook consulten gaan doen op de verpleegafdeling, zonder bescherming. Dus geen mondkapje of niks. Ik was het hier eigenlijk niet mee eens. Het ziekenhuis moest er toch voor zorgen dat ik veilig was? Binnen het ziekenhuis ontstonden discussies. Konden we niet alleen de acute zaken oppakken? Het gebrek aan bescherming, en de onwetendheid, gaf een onveilig gevoel!”

“Wie zorgt er voor mijn kindjes?”
“Zorgprofessionals.. Het wordt gezien als een soort roeping; je wilt mensen helpen en beter maken. Maar zodra corona een rol begon te spelen in Nederland, ging de zorg ineens ten koste van onszelf. We liepen het risico om besmet te raken. Wij konden niet meer veilig bij onze familie langsgaan. Ik weet nog dat er artsen waren, die zich flink zorgen maakten. Niet zozeer om zelf ziek te worden, maar ze hadden kleine kindjes. Wie zou voor de kindjes zorgen, en waar konden ze verblijven, als zij een besmetting zouden oplopen? Het was een bizarre tijd en de sfeer was niet heel fijn. Er was grote verdeeldheid. Sommige mensen deden nogal laconiek. Ze dachten, ach stel je niet aan, als je een beetje op afstand blijft, kun je gewoon je werk doen. Anderen hadden het in zich wat voorzichtiger te zijn. Maar niemand wist wat het virus betekende, hoe het precies zat of wie gelijk had.”

15 maart 2020
“Op 15 maart werden wij, de ouderen geneeskunde groep, naar huis gestuurd. Er waren geen poli’s meer, geen spreekuren. Alle planbare zorg werd afgezegd en uitgesteld en alle zorg ging naar de opgenomen cliënten. Mijn team werd opgeroepen om daar te helpen, maar ik begon even later met mijn nieuwe baan via Be Well. Dus mij riepen ze niet meer op. Mijn ervaring met corona in het ziekenhuis, was dus kort, maar krachtig. Een afscheid heb ik niet meer gehad, toch jammer na 26 jaar dienstverband. Niet eens een laatste kop koffie op de afdeling. Maar ach, er zijn veel ergere dingen, dat weet ik ook wel!”

Harder werken in coronatijd
“Een nieuwe baan, en dat in coronatijd.. Ik vond het spannend! Ik ging werken als Kwaliteitsverpleegkundige, dus werd van me verwacht dat ik op de hoogte was van bepaalde richtlijnen. Ik heb veel tijd gestoken in naslagwerk en in alle informatie van het RIVM. Steeds weer kwam ik nieuwe vraagstukken tegen, soms de kleinste dingen. Maakt het bijvoorbeeld uit als iemand het mondmasker binnenstebuiten draagt? Veel richtlijnen waren nog niet opgesteld, dus het was veel uitzoekwerk. Ik denk dat ik voor meer zorgprofessionals spreek, als ik zeg dat het harder werken was dan gemiddeld. In de zorg werken, is al best heftig, laat staan als er zo’n ziektebeeld bij komt. Alleen al de beschermingsmaatregelingen die er waren, kostten zoveel meer tijd. Ook kwamen er werkzaamheden bij zoals coronatesten, voorzorgmaatregelen, extra registraties en noem maar op. Het was dan ook bijzonder dat werd ingezien dat het voor ons een heftige periode was in de zorg, en dat iedereen voor ons ging klappen.”

Niet ónze keuze!
“Op Moederdag wilde iemand haar 100-jarige moeder bezoeken, dat is ook niet niks natuurlijk. Wij moesten dit weigeren, omdat bezoek niet toegestaan was. We hadden voorgesteld om haar via een hijskraan naar het raam te helpen, om toch haar moeder te kunnen verrassen, maar dit wilde ze niet. Na het overlijden van haar moeder, ontvingen we een lijst met daarin de spreuk dat haar moeder niet was overleden aan de gevolgen van corona, want ze was later besmet geraakt, maar als gevolg van eenzaamheid. Dat vond ik zelf zo confronterend. Maar het was het besluit van de overheid, je kan niet echt anders dan daarin meegaan. Tussen die twee lagen in zitten, de familieleden en overheid, was enorm lastig. Ik probeerde de situatie elke keer weer goed uit te leggen en iedereen rustig te houden. Het was niet ónze keuze. Meestal kregen we – uiteindelijk – wel begrip. Dat de richtlijnen steeds wisselden, hielp niet mee. Het maakte ons ongeloofwaardig tegenover de familieleden van bewoners. Die zeiden: daar staat dit, jullie zeggen dat, daar is het weer zo. Ik begreep de frustraties, maar we deden zo ons best om iedereen veilig te houden!”

Nieuwe, lastige, uitdagingen in de zorg
“Ja, we hadden er eigenlijk, soort van, een nieuwe functie bij. Zo veilig mogelijk werken, op de hoogte blijven van de nieuwste ontwikkelingen, veel tijd en energie kwijt aan de familieleden, alles zo goed mogelijk doen ongeacht de situatie. Maar dit werd lang niet altijd ingezien. Zelf had ik een extra uitdaging. Ik werkte met ouderen met een dementiesyndroom. Het is normaal gesproken al lastig om uit te leggen waarom iemand geen bezoek meer mag krijgen. Laat staan aan iemand met geheugenproblemen. Daarnaast moest ik als Kwaliteitsverpleegkundige beslissen of er toch niet eenmalig een bezoeker mocht langskomen bij patiënten die ineens terminaal waren. Officieel mocht dit niet, tenzij ze niet meer aanspreekbaar, terminaal in bed lagen. Ik vond het nogal wat als de familie vroeg: maar als ik niet langskom, gaat hij dan niet dood? Kan ik dan nog afscheid nemen? Ik kon niet garanderen dat een 80-jarige dementerende patiënt niet overleed, dus liet ik het vaak toch toe. Ik worstelde met tegenstrijdige gevoelens. Je gunt het iedereen om op de laatste momenten samen te zijn met de mensen van wie je houdt. Daar wil je niet tussenin staan.”

Respect voor elkaar in coronatijd
“Het was een rampzalige tijd. Dat zeker. Maar ik merkte wel sterk wat mijn krachten zijn. Mijn geduld, altijd voor rede vatbaar, de rust in me, waarmee ik iemand gemakkelijk kan kalmeren. Door respectvol met iedereen om te gaan, krijg je zoveel meer voor elkaar. Het is de manier waarop je iets zegt. Nu, door corona, is de verdeeldheid over dit virus, en over de vaccinaties enorm. Het zou fijn zijn als we ook hierin respectvol zouden kunnen zijn naar elkaar. Iedereen heeft recht op zijn eigen mening. Zelf ben ik, voor mezelf, niet echt bang geweest voor corona. Maar wel voor mijn eigen omgeving, en mijn patiënten. Daarom heb ik me laten vaccineren. Maar een vaccinatieplicht voor zorgprofessionals zoals in Frankrijk en Griekenland, tja, dat vind ik heel lastig. Eigenlijk vind ik dat je zoiets niet moet kunnen opleggen. Maar aan de andere kant, als je dit soort werk wilt doen, dan is het wel zo veilig. En, door dit soort vaccinaties zijn in het verleden ziektes uitgeroeid, waaraan we normaal gesproken zouden overlijden. Ik vind het echt een moeilijk punt en ik begrijp beide kanten.”


Verpleegkundig Specialist GGZ, Lia Jaeqx, is naast haar werk ook columnist. Ze schreef een column over de uitdagingen die komen kijken bij solliciteren als je zo ontzettend gewild bent!

Lees haar column. 

“Geen kind op straat”- Mutsaersstichting

De meest complexe gevallen in de jeugdzorg, die zijn meer dan welkom bij de Mutsaersstichting. Binnen de stichting denken ze in mogelijkheden, niet in moeilijkheden. Iéder kind, iéder gezin, verdient een kans. Door flink aanpoten, out of the box denken en onderlinge ondersteuning, krijgen ze dat wat onmogelijk lijkt, toch voor elkaar.

“Drama, maandagochtend wordt een jongen op straat gezet door een zorgaanbieder, omdat hij niet meer te hanteren is, zag ik in mijn mailbox. Ik ben trots dat ik bij een organisatie werk, waarbij ik zonder na te denken kan zeggen dat wij het direct oppakken. Want dat kan gewoon niet; geen kind op straat! Dat zit er hier wel ingeramd. Dat is iets waarvoor we vanuit het hele land worden opgezocht”, vertelt Pieke Houben, Coördinator van de Mutsaersstichting. “Ja, ook als het heel ingewikkeld wordt, dan verkopen wij niet zomaar een nee”, reageert Teamcoördinator Shenna Werson. “We werken vanuit het gedachtengoed dat ieder kind en ieder gezin een kans verdient. We kijken naar mogelijkheden in plaats van moeilijkheden. De antwoorden zoeken we niet alleen in trajecten en programma’s die al klaarliggen. We kijken aan de voorkant naar wat er nodig is. Wat staat er al aan aanbod en waar moeten we bijschaven om het reëel te maken? Vervolgens komen we met alternatieve constructies.”

Honden horen óók bij het gezin!
“Laatst hadden we een enorm getraumatiseerd meisje met suïcidale klachten. Ze had een intensief programma nodig met dagelijkse traumatherapie, gecombineerd met boksen en exposure (het trauma aangaan). We wisten dat dit haar erg kwetsbaar zou maken. Het meisje verbleef bij haar ouders, maar we vonden het risico te groot om haar in kwetsbare staat naar huis te laten gaan. Daarom bedachten we een speciale constructie, waarbij we van dag tot dag bekeken of ze wel of niet naar huis kon, om zo haar veiligheid te waarborgen. Het begon als een ambulant traject, vervolgens werd ze kort klinisch opgenomen, om erna weer terug te gaan naar het ambulante traject. Dat geluk hebben we binnen onze organisatie; we kunnen op- en afschalen in zorgzwaarte en binnen de regio’s. En hoe lastig het soms ook lijkt, we zoeken altijd naar manieren om het toch te realiseren”, zegt Shenna. Dit bevestigt Pieke graag. Maar niet elke oplossing hoeft even ingewikkeld te zijn. “We hebben nu twee van die vriendelijke bakbeesten op het terrein. Want we hebben ook gezinsopnames. En tja, honden horen soms ook bij het gezin. Dat was een drempel om ergens anders geholpen te worden, maar in deze casus vonden wij het nodig om daarin tegemoet te komen.”

Ouders met eigen bagage  
Wat ze beiden erg tof vinden, zijn de gezinsopnames. Shenna: “Je ziet dat het probleem van het kind meestal niet op zichzelf staat; het is onderdeel van systeemproblematiek. Daarom behandelen we vanuit die visie. Als wij een kind behandelen, is de insteek altijd dat de ouders een belangrijke rol spelen in die behandeling. Vaak zie je dat de ouders zelf getraumatiseerd zijn, waardoor ze in de opvoeding tegen problemen aanlopen. Ze lopen met eigen bagage, wat het lastiger maakt er voor hun kind te zijn of met het gedrag om te gaan. Onze doelstelling is om opnames van kinderen steeds verder terug te dringen en meer zorg thuis te bieden. Ouders kunnen dan ambulant meegenomen worden in die behandelingen. Maar op een bepaald moment moeten ze weer samenkomen en opbouwen. Als je het hele gezin meteen klinisch opneemt, zie je de dynamiek die ze samen hebben. Je kan direct inspelen op wat ze als gezin nodig hebben en meer gericht werken, met een kortere opnameduur. Mijn ideaalplaatje is dat we veel meer gezinnen in zijn geheel opnemen in plaats van de kinderen uit de gezinnen te halen, zeker bij de jongere kinderen. Die verdeling zou ik de komende jaren graag zien verschuiven. Dus op de eerste plaats minder opnames, maar komt er toch een opname, dan bij voorkeur een gezinsopname of een met rooming-in van ouders. Daar doen we ons best voor, maar dit vraagt ook de inzet van het gezin zelf.”

Weinig wat niet kan
“Als je graag dé psychiater of dé klinisch psycholoog wilt zijn, en als je op basis van jouw titel bepaald ontzag wilt krijgen van collega’s, dan zit je hier verkeerd. Bij ons ben je niet meer of minder. We zijn gelijkwaardig, sparren samen en zijn ontvankelijk voor de ideeën van anderen. Natuurlijk heeft iedereen zijn eigen verantwoordelijkheden”, zegt Pieke. Shenna vertelt verder over de Mutsaersstichting: “We zijn een platte organisatie, we hebben dus niet allemaal teamleiders- en hoofden. Dit vraagt van onze mensen dat ze er écht zijn, weten waarvoor ze staan, waar ze naartoe willen en wat ze kunnen bijdragen. Je past hier als zorgprofessional, of je past hier niet. Dat hangt samen met een stukje eigen initiatief. Verwacht niet dat we je er continue bij betrekken. Kom zelf met creatieve oplossingen en laat weten wat jij wilt. Dan merk je snel genoeg dat er weinig niet kan binnen onze organisatie.” Pieke stemt in: “Ja, sommige mensen hebben graag strakke kaders waarbinnen ze moeten werken. Hier zijn wel kaders, maar die zijn vrij breed. Er is veel ruimte om die kaders zelf in te richten. Er zijn bedrijven waar je 50 minuutjes een gesprek hebt, alles rapporteert en dan staat de volgende er weer. Hier beheers je je eigen agenda en krijg je mogelijkheden voor out of the box behandelingen. Maar die ruimte moet je wel pakken en kunnen hanteren.”

Opzoek naar schatkistjes
“Door de ruimte die we geven voor het ontwikkelen en benutten van talenten, kunnen we hulp en aanbod neerzetten die op maat gemaakt is. Belangrijk daarbij is het aantrekken van de juiste zorgprofessionals met de – voor ons – juiste drive”, zegt Shenna. Pieke vertelt verder over de gedreven mensen binnen de organisatie. “Onlangs werkten twee collega’s een eigen therapievorm, Adventure Therapy, verder uit, waar zij vervolgens een boek over schreven. Iemand anders schreef mee met het Anna Freud Center aan een boek over Mentalization Based Treatment. Dit doen ze vanuit hun eigen drive en ik vind het heel bijzonder dat we dat soort mensen met dat niveau erbij hebben!” Shenna: “Dat zie je ook op kleinere schaal. Een Sociotherapeut pakt bijvoorbeeld het boksen op buiten de groep. En in die hele bulk medewerkers, zitten zo veel die vanuit hun hobby’s en interesses iets extra’s betekenen, los van hun core business. Dat is ontzettend waardevol!” Pieke: “Ken je Geocaching? Dan ga je met GPS opzoek naar kleine ‘schatkistjes’ op bepaalde locaties. Een collega heeft dat bij ons in de bossen aangelegd en loopt die route vaker met de kinderen. Leuk toch!”

Humor in de chaos
“Kenmerkend binnen onze organisatie is de humor. Die heb je gewoon nodig in alle chaos en hectiek. Want als je het te serieus neemt, dan heb je het zwaar. Je moet hard bikkelen en het is vaak ingewikkelde casuïstiek. Maar in the heat of the moment komt er dan een grap tussendoor, zo eentje waarvan je denkt: zei iemand dat hardop? Dat maakt het weer draagbaar”, zegt Shenna. Ook Pieke vertelt over wat kenmerkend is aan de Mutsaersstichting: “We zijn innovatief, creatief in het neerzetten van nieuw aanbod en in het combineren van meerdere zorgvormen. Iedereen heeft de sterkste drive om de moeilijkste cliënten een plek te bieden. Een argument als dit is te zwaar of complex, dat is een hele grote no go. Maar er is ook zo’n stevige verbondenheid. Als je het lastig hebt, of als er iets gebeurt, dan staat iedereen voor je klaar. Die werksfeer, die moet bij je passen. Maar als je matcht met onze organisatie, dan gaan we ook heel ver. We hebben een enorm uitgebreid opleidingsaanbod – van bijscholingen tot beroepsopleidingen; je krijgt alle kansen. Iemand hier is bijvoorbeeld hartstikke goed in haar werk. Nu gaat ze zich omscholen tot HBO-verpleegkundige en vervolgens tot Verpleegkundig Specialist. Een vijfjarig traject dat we graag met haar aangaan, omdat ze zo goed binnen de organisatie en functie past.” Shenna: “Veel medewerkers zijn ooit gestart op de groepen, en werken inmiddels als Systeemtherapeut of Orthopedagoog-Generalist. En neem Be Well collega, Frank Gerbers. Hij startte als zzp Sociotherapeut, maar treedt per september vast in dienst bij de Mutsaersstichting. Hij gaat de opleiding tot Verpleegkundige volgen. Je krijgt hier dus echt alle kansen, maar nogmaals, je moet ze wel zelf aangrijpen.”

Mutsaersstichting is een fullservice centrum actief in de jeugdzorg. De stichting biedt jeugdhulpverlening, GGZ, Welzijn én onderwijs op verschillende locaties in Noord- en Midden-Limburg en Brabant. Alle zorg is in huis om de meest ingewikkelde casuïstiek in de jeugdzorg te kunnen aanpakken. Door de multidisciplinaire benadering is de organisatie sterk in vroeginterventies. In snelle, pragmatische en oplossingsgerichte hulp aan kinderen en jongeren met een verstoorde ontwikkeling en aan hun ouders. Maar ook aan gezinnen en slachtoffers en daders van huiselijk geweld. Be Well heeft al een aantal jaren een succesvolle samenwerking met de stichting en draagt bij aan het plaatsen van professionals in de zorg.

Mutsaersstichting

Verpleegkundig Specialist GGZ, Lia Jaeqx, is naast haar werk ook columnist. Ze schreef een column over de uitdagingen die komen kijken bij solliciteren als je zo ontzettend gewild bent!

Lees haar column. 

Opluchting en dankbaarheid in het methadonprogramma

Verpleegkundig Specialist, Lia Jaeqx, neemt ons mee in haar werkdag. Vandaag staan methadon gerelateerde cliënten op het programma. Het is een emotionele dag waar opluchting, doelen en dankbaarheid voorop staan. Niet alleen bij de cliënten, want ook Lia voelt zich enorm dankbaar.

Mijn werkdag gaat bijna van start. In de trein onderweg bedenk ik wat er op de planning staat. Samen met een verpleegkundige, zie ik vandaag een paar mensen die deelnemen aan het methadonprogramma. De verpleegkundige komt al wat eerder binnenlopen en vertelt kort de achtergrond van de cliënten. Vandaag gaan we de lopende behandeling evalueren.

Een zachte snik
Eén cliënt komt niet. De verpleegkundige is verbaasd, want normaal is hij heel trouw. We bellen hem op en horen dat hij zich had vergist in de dag. Hij maakt vele excuses, en in overleg met de cliënt, besluiten we het gesprek telefonisch te doen. De client vertelt over het zware jaar dat hij achter de rug heeft, maar dat het nu ‘goed genoeg’ gaat. Nee, er is niks aan de hand. Ik probeer door te vragen en hij verzekert me dat het wel goed komt met hem. Maar ik hoor ook dat hij vecht om niet emotioneel te worden. Ik benoem dat de verpleegkundige zorgen om hem heeft. Dat juist sterke vechters zoals hij ook ondersteuning mogen krijgen om zaken te verwerken. Het blijft stil. We horen een zachte snik. Ik merk dat het me raakt.

Echte verbinding maken
We wachten geduldig en horen hoe hij met geëmotioneerde stem zegt dat hij het inderdaad heel zwaar heeft, maar geen hulp durft te vragen. Hij vindt dat hij niet mag klagen en wil ons niet nog meer belasten. Anderen hebben het zoveel slechter dan hij en hebben meer recht op onze hulp, vindt hij. Ik spreek mijn waardering uit over hoe hij rekening houdt met anderen, hoe hard hij probeert om sterk te zijn en hoe zwaar dit gevecht voor hem moet zijn. De verbinding die we maken, door hem erkenning te geven, door te benoemen dat we hem zien en willen helpen, is door de telefoon heen voelbaar. Ik vraag of hij ook in het echt kennis met mij wil maken als zijn nieuwe regiebehandelaar. Ik wil hem het gevoel geven dat hij welkom is en gezien wordt. Hij reageert met een zachte: ‘Ja graag, als dat mag’, gevolgd door een zucht, die ik interpreteer als opluchting. Dan benoemt hij dat hij vindt dat hij te veel drugs bij de methadon gebruikt op het moment. Daar wil hij graag mee stoppen, dat probeert hij ook echt, maar het lukt hem niet. Hij heeft het gevoel dat hij faalt en schaamt zich. Daarom durft hij geen hulp te vragen. Ik complimenteer hem om zijn moed en geef aan dat we hem gaan helpen in zijn gevecht. We plannen een afspraak. Hij bedankt ons nadrukkelijk voor het fijne gesprek. Ik glimlach en hang op.

Wat een power
Vervolgens zien we nog een cliënte. Ze is jonger dan ik dacht en heeft een duidelijk doel voor ogen. Ze wil van de methadon af. Niet nu, maar over een tijdje. We bespreken samen wat ze nodig heeft om dit voor te bereiden en hoe ze de afbouw voor ogen heeft. Alles om ervoor te zorgen dat dit proces een zo groot mogelijke kans van slagen heeft. Ze heeft een big smile als ze de kamer verlaat, net als wij overigens. Wauw, wat een power en zelfregie laat deze dame zien in haar proces. Dan kan ik alleen dankbaar zijn dat ik dit proces als regiebehandelaar mag ondersteunen.

Columnist Lia: ‘Regiebehandelaren vinden? Volg hun hart!’

Lia Jaeqx is naast haar werk als Verpleegkundig Specialist GGZ ook columnist. In deze column schrijft ze over de uitdagingen die komen kijken bij solliciteren in een arbeidsmarkt waar het werk voor het oprapen ligt.

‘Het werk voor regiebehandelaren in de GGZ ligt momenteel voor het oprapen. Dat ik besloot mijn vaste baan op te zeggen, voordat ik iets nieuws had, was helemaal niet zo spannend als het leek.

Zo ‘gewild’
Ik plaatste een LinkedIn bericht en diezelfde avond had ik meerdere gesprekken geregeld. Hierbij kon ik zelfs kieskeurig zijn. Ik was onder de indruk van de reacties en moest wennen aan het idee dat ik zo ‘gewild’ was. Na een paar gesprekken had ik snel door dat het hierbij echt ging om de functie die ik kan vervullen als regiebehandelaar en niet om de persoon die ik ben om die functie te vervullen.

Nu snap ik dat wel, als ik zelf manager was, zou ik ook bovenop zo’n bericht springen. Maar als ik eerlijk ben zou ik me wél vooraf aan het gesprek proberen te verdiepen in de betreffende regiebehandelaar. Dat is ook wat ik deed, voordat ik op gesprek ging. Ik verdiepte me in de afdeling, de instelling en de personen met wie ik een gesprek had. Zodat ik een beter beeld had en misschien makkelijker contact kon maken.

Twijfels en smeekbedes
De gesprekken die ik voerde, verliepen heel verschillend. Van mensen die mij bijna lieten twijfelen of ik wel goed genoeg was, tot mensen die bijna smeekten om te komen, zonder dat we een woord gewisseld hadden. Veelal waren het oppervlakkige gesprekken, waarbij weinig afgetast werd of we bij elkaar pasten en niet duidelijk werd gemaakt wat van me verwacht werd. De pijlers die voor mij belangrijk zijn in de uitvoering van mijn functie kwamen niet aan bod, tenzij ik daar zelf voor zorgde. Wat ik dan ook deed, aangezien ik die pijlers niet voor niks belangrijk vind. Maar daar werd vervolgens nauwelijks op ingegaan.

Een gelijkwaardig gesprek
Eén gesprek verliep duidelijk anders. Het voelde niet als een sollicitatie of een smeekbede, maar een leuk, gelijkwaardig gesprek. Dat was bij Be Well. Er werd gevraagd wat ik belangrijk vind, waar mijn hart ligt en waarom juist daar. Om me vervolgens uit te dagen ook buiten mijn comfortzone te kijken en wat dit mij en een opdrachtgever kon opleveren. Ramon had zich verdiept in wat ik graag doe, niet alleen op mijn werk, maar ook als hobby en in mijn bedrijf. Hij zocht naar manieren om die hobby juist op het werk in te zetten en welke verbindingen we nog meer konden maken, om mijn kwaliteiten als mens én in mijn functie volledig te benutten.

Werken vanuit mijn hart
Natuurlijk weet ik dat ook Be Well geld wil verdienen en graag regiebehandelaren in dienst heeft. Alleen voelde het op geen enkel moment zo. Het voelde alsof iemand oprecht wilde meekijken hoe en waar ik als persoon het beste uit de verf kom. Ik had op ieder moment in het traject het idee dat ik vrijgelaten werd om mijn eigen keuze te maken, in plaats van herhaaldelijk gevraagd te worden of ik al een keuze gemaakt had. Ik heb veel zin in de bruisende uitdagingen die bij Be Well voor me liggen. Het voelt alsof ik vanuit mijn hart mag gaan werken en daar worden alle partijen blij van, denk ik.’

Even voorstellen… Joëlle Panis!

Sinds vorige maand hebben we een nieuw talent toegevoegd aan ons team! Joëlle Panis is bij Be Well gestart als Marketing & Recruitment professional. Zij heeft een achtergrond in de journalistiek en meerdere jaren werkervaring binnen de Online Marketing én Recruitment. Benieuwd naar Joëlle? Lees verder!

Hi, mij ken je nog niet! Ik ben Joëlle! En sinds begin mei werkzaam bij Be Well als Marketing & Recruitment Professional.

Vanwege mijn nieuwsgierige karakter, en mijn gigantische liefde voor de Nederlandse taal, ligt mijn achtergrond in de journalistiek. Maar na het behalen van mijn bachelor, wist ik al gauw dat ik een andere richting op moest. Die chaotische wereld van de journalisten, nieuws scoren ten koste van anderen, daar ging mijn hart niet sneller van kloppen. Maar waarvan dan wel?

Geen ochtendbuikpijn meer!
Na een jarenlange zoektocht in verschillende functies, ontdekte ik dat werken daadwerkelijk super leuk kan zijn! Dat je, in plaats van met buikpijn in de ochtend, en een druk hoofd in de nacht, ook met een lach kan opstaan en op je werk kan verschijnen. Ik vond mijn draai in de combinatie Online Marketing en Recruitment. Super blij ben ik dan ook, dat ik de kans krijg om beide kanten op te pakken bij Be Well.

De waardering voelen
Net zo belangrijk als de werkzaamheden zelf, vind ik de werkgever, de persoonlijke interesse en de waardering die je krijgt. Geloof me, ook ik heb het hoognodige meegemaakt binnen bedrijven. Juist daardoor, en door mijn eigen zoektocht binnen bedrijven, vind ik het extreem belangrijk dat mensen op de juiste plek terecht komen. Bij een bedrijf dat daadwerkelijk bij ze past en waar ze zich gewaardeerd voelen. Mocht er iets aan de hand zijn, dan breng me vooral op de hoogte, want ik zal er álles aan doen om het beter te maken voor je en een zo fijn mogelijke werkplek voor je te creëren.

Wat me gelukkig maakt
Ook buiten het werk heb ik een leven. Zo houd ik van zingen en maak ik muziek samen met mijn knappe gitarist (zoals hij zichzelf graag noemt), zit ik graag op het terras of op de boot met een borrel. Tevens doe ik mijn best om zo gezond mogelijk te blijven door genoeg te sporten (triatlon, yoga). Maar wat me écht gelukkig maakt: omringd worden door familie en mijn lieve spinnende kattenkop die me door het hele huis volgt.


Ik hoop je snel te ontmoeten! Je kan me bereiken via j.panis@bewellprofs.nl of 06 343 44 376

In gesprek met collega Lisa

Onze collega Lisa van der Aa heeft enkele jaren werkervaring als begeleider in de zorg. In 2020 heeft zij naast haar werk als begeleider een master Pedagogische Wetenschappen afgerond aan de Radboud Universiteit te Nijmegen en kan ze als gedragswetenschapper aan de slag! Sinds begin dit jaar werkt Lisa bij Be Well en zet zij zich in bij onze opdrachtgevers Koraal en Radar. Wij spraken Lisa over haar werk als gedragswetenschapper en hoe zij werken bij Be Well ervaart.

Wie is Lisa?

Ik ben Lisa, 26 jaar en ik werk sinds vier maanden bij Be Well. Ik ben begonnen met een opdracht bij Koraal en sinds twee maanden werk ik ook nog één dag in de week bij Radar.

In mijn vrije tijd maak ik graag muziek: ik speel trompet en dat doe ik al sinds kinds af aan. Ik speel in verschillende bands, waaronder een musicalorkest, een carnavalskapel en een kapel die vooral Tsjechische blaasmuziek speelt.

Binnenkort ga ik verhuizen naar een woning in Hout-Blerick, hier kijk ik erg naar uit! Hiervoor woonde ik in een studentenflat in Nijmegen en de laatste maanden bij mijn ouders als overbrugging. Mijn eigen plekje is dus een mooie stap!

Welke opleiding heb je gevolgd?

Na de havo heb ik de hbo opleiding Sociale Studies in Eindhoven afgerond. Tijdens deze opleiding heb ik kennisgemaakt met de gehandicaptenzorg. Ik was meteen verkocht!

Tijdens mijn werk als begeleider in de gehandicaptenzorg merkte ik echter dat ik niet alleen de plannen van de gedragswetenschappers wilde uitvoeren, maar dat ik deze zélf wilde maken! Daarom ben ik gestart met de premaster Pedagogische Wetenschappen in Nijmegen, gevolgd door de master.

Met wat voor cliënten werk je op dit moment?

Bij Koraal werk ik met cliënten met een ernstig verstandelijke beperking in combinatie met gedragsproblemen. Soms is het best pittig om deze cliënten te begeleiden, bijvoorbeeld als er agressie of zelf-verwondend gedrag voorkomt. Het is mijn taak om ervoor te zorgen dat de begeleiders hier zo goed mogelijk mee om kunnen gaan. Omdat ik zelf ook ervaring heb als begeleider weet ik hoe het er in de praktijk aan toe gaat. Dat ervaar ik echt als een meerwaarde.

Bij Radar werk ik met oudere cliënten met een verstandelijke beperking. Hier krijg ik veel te maken met dementie en de gevolgen van lichamelijke achteruitgang.

Hoe vind je het om voor verschillende opdrachtgevers te werken?

Erg leuk, omdat ik hierdoor met verschillende groepen werk en dus met verschillende problematieken te maken krijg. Ook ervaar ik hoe verschillende organisaties het zorgproces inrichten, dat is heel leerzaam. Ik zie ook overeenkomsten tussen beide organisaties, vooral in dat ze dezelfde visie uitdragen. Beide organisaties zetten zich in voor een fijn leven voor de cliënten waarin deze zo goed mogelijk kunnen meedraaien in de maatschappij.

Hoe ziet een typische werkdag er voor jou uit?

Die bestaat eigenlijk niet! Er hoeft maar een crisis te gebeuren en je hele agenda ligt overhoop. Hier moet je in mijn werk goed mee om kunnen gaan. Je moet alles uit je handen kunnen laten vallen en je planning laten voor wat het is. Soms als ik iets heftigs mee maak op het werk vind ik het lastig om dat los te laten en neem ik het mee naar huis. Ik raak hier wel steeds meer gewend aan en kan het al beter loslaten dan in het begin.

Hoe ben je met Be Well in contact gekomen?

Ik kwam een leuke vacature van Be Well tegen op Indeed. Ik kende Be Well als organisatie nog niet, maar ik had een heel leuk kennismakingsgesprek. De vacature waar ik oorspronkelijk op solliciteerde is het uiteindelijk niet geworden, maar Be Well stelde de opdracht bij Koraal voor en dat was – van beide kanten – direct een groot succes!

Wat vind je van het contact met Be Well?

Ik vind het fijn dat het contact bij Be Well zo persoonlijk is. Voor en tijdens het sollicitatiegesprek bij de opdrachtgever kreeg ik bijvoorbeeld fijne tips en ondersteuning vanuit Be Well. Ook na het gesprek werd ik gebeld en werd me gevraagd wat mijn gevoel was. Dat gaf me het gevoel dat er naar me werd geluisterd.

Hoe ervaar je het om bij Be Well te werken?

Heel fijn, want de lijntjes zijn heel kort. Als ik bijvoorbeeld een vraag heb krijg ik heel snel een antwoord. Het voelt allemaal heel persoonlijk. En als er bij de opdrachtgever bijvoorbeeld een keer iets niet helemaal lekker zou lopen, weet ik dat ik bij Be Well terecht kan.

Zou je andere young professionals in de zorg aanraden om brede ervaring op te doen met een detacheringscontract?

Ja, dat zou ik zeker aanraden. Het grote voordeel is dat je bij verschillende zorgorganisaties in de keuken kan kijken. Ik zit nu bijvoorbeeld bij twee organisaties en dat ervaar ik als heel leerzaam. Wel lijkt het me fijn om – als een opdracht écht goed bevalt – uiteindelijk binnen die organisatie mijn plek te vinden, een mogelijkheid die Be Well gelukkig ook biedt. Maar voorlopig vind ik de diversiteit van een contract bij Be Well heel fijn.

Lisa van der Aa in gesprek met Robin Wolter en Felice Pechholt, in de kantoortuin van Be Well in Maastricht.

Taart 🍰

Sinds half maart delen wij overheerlijke Be Well taarten uit bij de start van nieuwe opdrachten. Het idee hier achter is dat onze medewerkers en zzp’ers zo op een fijne en informele manier kunnen kennismaken met hun nieuwe opdrachtgever en collega’s, want hoe leer je elkaar nou beter kennen dan onder het genot van een lekker stukje taart? Deze ‘taartenactie’ heeft al een aantal vrolijke beelden opgeleverd die we graag me je delen!

Wil jij nou ook zo’n lekkere Be Well taart? Dat kan! Kijk eens tussen onze vacatures en (interim) opdrachten of er iets voor je tussen zit en wie weet kunnen we jou ook snel op een nieuwe werkplek verwelkomen met een taart!

Dagboek van sociotherapeut Frank

Frank Gerbers is zzp’er in de zorg en via Be Well wordt hij bemiddeld als sociotherapeut bij de Mutsaersstichting. Hier helpt hij jongeren in een gesloten setting om hun talenten en krachten te vinden en benutten. Frank heeft in samenwerking met de Mutsaersstichting een dagboek geschreven over zijn belangrijke werk. In dit dagboek lees je hoe een werkdag van Frank er uit ziet. Bekijk het hier>